می نویسم که یادم بماند ...

بهار که خوشه خوشه از درختان بیاویزد،

برف من هم آب می شود  ... 

می نویسم که یادم بماند  ...

نگاه آسمان که قطره قطره بر فصل بتابد،

به سنگ هم تفأل بزنم

                  عاشقانه می آید   !  ...

امروز روز دیگری ست ...

من آرام نشسته ام ! 

در پس تشویش های آمیخته با تردید ...

و ذهنم  از آرامشی مرموز

لبریز و تهی می شود ...

من آرام نشسته ام !

و همه چیز با شتاب منظمی از کنار من عبور می کند  ...

سنگفرش خیابان،

درختان،

خودم ! ...

امروز روز دیگری ست ...؟! ...

صدای سکوتت هنوز از جای خالیت شنیده می شود  ... 

و حضور سنگین نگاهت که روی انسجام سخت دیوار،  آرام  می خرامد ...

با طمأ نینه اما   ...   مشوش؟  ...  مردد ؟...  ...؟  (کاش می دانستم ... ) 

روی تصاویر، بر تنه ی دیوار می گذرد ...

دنبال نگاهت می آیم ... من اما مردد ...  (بیایم  ... ؟ )

هنوز جای قدم ها بر دیوار است...انگار دقت عبورت برشان حک شده باشد   ...

گذر ، گذر ...   و ...

جا مانده ام بر نقطه اتکای نگاهت  ...

قاب عکس خالی  ...  

(هنوز هم همانجا می ایستد ...  ؟ )