بهار در نوسان است

و

روزهای سال نیز ...

آسمان در نوسان است

و

من نیز ...

من در نوسان است

و

آرزوهایم نیز  ...

در این نامسکون ترین  ِ

لحظه ها  ...

آرزوها یت را

برایت آرزو می کنم! ...

آنگونه که هست  ...

                   آنگونه که هستی  ...

می خوانمت به کوچ ...

روزنه...   

امشب همه ی چراغ ها را خاموش کرده ام. تاریکی کم رنگی بر همه چیز سایه انداخته است و تنها نور ملایم و زرد رنگ چراغهای محوطه، آرام ومصر،  تاریکی اشیا را بر هم می زند. میتوانم پرده را بکشم و به این نبرد خاموش پایان دهم. انگار که هیچ وقت چراغی نبوده است. اما نمی خواهم...

همه چیز را همان طور که هست نگه می دارم. شاید اگر نور سفید رنگی بود یا هر رنگ دیگری بجز زرد ، یا مثلا کمی تیز تر می تابید، میشد چشم ببندم و انکار کنم . اما ...حضور ملموسش آرام بر همه جا چیره می شود و تصویر غروب میان قاب آیینه نقش می بندد ومن هم جزیی از همه جا شده ام ...

به شب فکر می کنم و تنهایی و آیینه ... و به تو ...

با همان آرامش همیشگی ات گفتی "گاهی اگر بخواهی می شود ماند ..." و من حتی بدون اینکه نگاهم کرده باشی خوب می دانستم که این جمله از دل کدام طوفان ها سوغات آمده. حتمأ خوب می دانستم که اینبار حتی فکر نکردم چرا نگفته ای بمان...یا نگفته ای که تو چقدر می خواهی که بمانم ...و هزار و یک چرا و اما ی دیگر ...هیچکدام  ِ این افکار نیامد . اصلا هیچ فکری نیامد ...هر چه بود هجوم دلتنگی های مطبوعی بود از دلبستگی های ممنوع ...

نگاهم را از لبه پنجره دزدیدم به سمت در، روی صندلی خیره ماند ...یک لحظه...نگاهم پشت یک حلقه اشک جا ماند و همه ی خاطرات محو شد، صندلی هم ... شاید اینطور واقعی تر بود ...محو ...

دستم را به طرف صندلی بردم ...آرام، لرزان، اما نه به استیصال یا غم یا چیزی شبیه اینها. می دانستم که نمی نشینم، تکیه هم نمی کنم. فقط یک لمس ساده بود... شاید هم  یک لمس سخت ...چشمانم را بستم، نفس نیمه بر آمد را فرو دادم تا مه سنگین نگاهم بر لبها بنشیند به طرح لبخندی نا موزون ...وای که اشک های نریخته چه تاوان سختی دارند ...

نمی دانم چطور خدانگهدار گفته ام . می دانم که مثل همیشه نبوده، مثل هیچ وقت نبوده. این را خوب می دانم که تو خوبتر می دانی که نبود ... چندان هم فرقی نداشت. انگار همه ی زمان بین این سلام و خدانگهدار به آن چند جمله رنگ باخته بود و من چقدر می خواستم چیزی بگویم بجز آن تشکر ساده یا پیچیده، که نشد  ... گاهی نمی شود گفت، و تو این را بهتر از هر کسی می دانی. اما اینبار گاه اش از نشدنش سخت تر بود! ...نه اینکه زبانم نچرخد که چیزی بگویم....دلم نچرخید...یا چرخید و من نخواستم ببینی یا ببینم، بدانم یا بدانی...

به این فکر کردم که فصل های این دفتر چگونه ورق می خورند و اینکه یک چیز را خوب می دانم: هرگونه که فصل ها بگذرند، هر چند فصل که باشد، این کتاب پایان ندارد...حتی روزی که بسته شود،هرطور که بسته شود و هر قفسه ای که بگذاریم اش، این کتاب نا تمام خواهد ماند بی هیچ پایانی... و این همه ی آن چیزی ست که امشب گذشت و می خواهم ببینیم، بدانیم ...تو، من، فصل تو، فصل من، کتاب ما ...