انسان

رویا نبوده ام ، 

بر آمده از حقیقتی ازلی

نور نبوده ام  ،

رها شده در سیالیتی ابدی

نطفه ای بوده ام ، 

از حبس زاده شدم

در جمع اضداد  ...

واولین نشانِِ ِ بودنم گریستن بوده است ...

لبخند را

بهایی داده ام :

آموختن !

...

در سرزمینی زیسته ام

که خورشید را

غروبی است ...

و طلوع را

بهایی داده ام :

انتظار !

... 

انسانی بوده ام

و برآنم که وفادار بمانم خود را  

به بر آوردن اضداد

زیرا که هیچ میل گریزی نیست ونبودست مرا

به ملکوت مطلق شمایان ...

                                             مهسا