تبليغاتX
mi ...ناتمام






یک طرف زیبایی است ،
طرف دیگر درهم شکستگان و پایمال شدگان .
هرقدر هم این کار دشوار باشد
من می خواهم به هر دو طرف وفادار بمانم . . .


آلبر کامو

 

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ


نوشته های پیشین


خرداد 1387
بهمن 1386
دی 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385

پیوندها
عباس معروفی
باران
زروان
حباب
شمع آجین
گنجه من
پانته آ
گفتگو با نازنین

  RSS 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

می شود همه ی این افکار را مچاله کرد و از همینجا پرت کرد توی سطل گوشه ی

 

اتاق.  می توانم قهوه درست کنم و تلخ تلخ مزه مزه کنم و بغضم را فرو بدهم. یا مثلا

 

سیگاری روشن کنم و پک غلیظی بزنم و بعد زل بزنم به خط مورب سرخی که گر

 

بگیرد و بعد آرام بسوزد و فرو بریزد ... کسی هم نیست که با سوال و جواب یا

 

حتی سکوتش کلافه ام کند ... هیچکس نیست . خیال بی خود می کنم ، کسی هم بود

 

حوصله اش نبود ...

 

می شود  ...

 

 اما من از همه ی این شدن ها و بودن و نبودن ها خسته ام ...می خواهم

 

همش فکر کنم ، فکرهای  بی خود که از هیچ جا شروع  نمی شوند و به هیچ جا هم

 

قرار نیست برسند ... دلم می خواهد وقتم را تلف این خاطرات نصفه نیمه کنم و مدام

 

با خودم تکرار کنم : چرا دلبستگی های من تمامی ندارد ...

 

 

                                                                      

 

 

 

                                                                              

+ نوشته شده در  Sun 15 Oct 2006ساعت 0:58  توسط مهسا  | 

 

 

 

 

 

 

من ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

من مرگ را                            

 

 

 

به بی نبضی همه لحظه های تقدیر تبعیدی ام

 

                                                          زیسته ام

 

 

 

 

سکوت شنی درد را

 

 

 

به ایستایی ِ همه صخره های یخبندان

 

                                                     دویده ام

 

 

 

 

من اشک را

 

 

 

به ارتفاع لهیب همه بغض های فروخورده ام

 

                                                           گریسته ام

 

 

 

 

حضور نا مسکون باد را

 

 

 

به ارتفاع تششعشع مخمور همه گندمزارها

 

                                                         ایستاده ام

 

 

 

 

 

من سکوت را

 

 

 

به بردباری موازی ِ همه ستاره های گمشده ام

 

                                                             شنیده ام

 

 

 

 

من عشق را

 

 

 

من عشق را

 

 

 

به التماس مشوش ِ همه نفس های مصلوب شده ام

 

                                                                گریخته ام

 

 

 

 

تو نمی دانی ...

 

 

 

من همه  بودن ها را

 

 

 

به حجم سنگین ِ قفس های مردود خوشبختی ام

 

                                                             تنها مرده ام ...

 

                                                        

 

                                                              

                                                                                          

 

                                                                            مهسا

 

 

 

                                    

 

 

 

 

 

      

 

                                                                                                                                                                                

 

 

 

 

+ نوشته شده در  Sun 8 Oct 2006ساعت 15:51  توسط مهسا  | 

 

 

 

 

 

 

مریم   ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از سیاهی شب ماه

 

 

 

تا روشنایی لبریز سحر

 

 

 

ستایشی است مرا

 

 

 

مهر و انتظار

 

 

 

به نوازشی و طنینی

 

 

 

که از ظرافت حضورت

 

 

 

بر من ببارد            .....

 

 

 

 

                                                          مهسا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  Sat 30 Sep 2006ساعت 21:0  توسط مهسا  | 

 

 

 

 

 

 

شتاب  ...

 

 

 

 

 

 

چه بیهوده می کوشیم

 

 

شتاب گام هایی را

 

 

که رو به غبار می سایند ...

 

 

 

 

چه بیهوده می خندیم

 

 

تلخی تبسم هایی  را

 

 

که به هزاران بغض می گریند ...

 

 

 

 

چه بیهوده می شنویم

 

 

طنین کال و سرد واژه هایی را

 

 

که به خون هزاران نگاه فرو خورده می آلایند ...

 

 

 

 

چه بیهوده می بخشیم

 

 

نوازش های  آغوشی را

 

 

که به اسارت قلبی فرو ریخته می جنگند ...

 

 

 

 

چه بیهوده می کوشیم  ...

 

 

زیستن بهانه های کوچک خوشبختی را

 

 

کوشش عبثی که به تکرار تاریخ های سوخته می بازد ...

 

 

 

                                                                                                            مهسا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  Mon 25 Sep 2006ساعت 14:7  توسط مهسا  | 

  RSS 2.0