دورتر…

هميشه صدايي هست ،

كه هيچكس نمي شنود ...

صداي يك مرده ،

كه همچنا ن ناله مي كند :

من بسيار دورتر از آنچه تو مي پنداشتي بودم ...

در ميان امواج

شنا نمي كردم ،

غرق مي شدم ...

هميشه صدايي هست ،

كه هيچكس نمي شنود ...

مي گويند :

طفلك بيچا ره !

هميشه عاشق شنا كردن بود ،

و اكنو ن مرده ا ست ...

نمي خواهند بشنوند...

بايد براي قلبت خيلي سرد بوده باشد ،

تا از تپش بايستد ...

اما نه !

هميشه براي قلب تو ،

سرد بوده است ...

هميشه صدايي هست ،

كه هيچكس نمي شنود ...

همچنان صداي ناله به گوش مي رسد :

تمام زندگي ام ،

همه لحظه ها ،

من بسيار دورتر از آنچه تو مي پنداشتي بوده ام ...

شنا نمي كرده ام ،

غرق مي شده ام ...

                                                 شاعر: استيو اسميت

                                                      ترجمه آزاد: مهسا

Even

Even on the coldest Siberian fields

Still you can feel a little fire as hot as ever

Even on the hottest Moroccan deserts

Still you can feel an eastern wind as cool as ever

Even in the happiest world ever imagined

Still you can feel a heart crying forever

And ever 

                                                     ...                                                                  

                                       M.R                                                                                                                     

ناخواسته...

مي آييم

ناخواسته ...

تا شكوهمندي هستي به آفرينش گياه خلاصه نباشد ،

به خودنمايي ارغوان ،

به پرواز كبوتر

مي آموزيم

خواسته ،

ناخواسته ...

آموختن را ،

گستره ي تدبير را ،

منطق را ...

مي آموزيم و آ موختنمان مهري مي شود

بر گردن آدمي

عشق مي ورزيم

خواسته ،

ناخواسته ...

و همه ي آموخته ها و نياموخته ها را

در نبردي ستمگر

به جدال برمي خيزيم ،

به اثبات اختيار

مي رويم اما

ناخواسته ...

خاموش و ناگهان

تا شكوهمندي تقدير

به غرور يك انسان خلاصه نبا شد ،

به خود نمايي يك مخلوق ،

به برتري يك جدال ! ...

                                                              مهسا

...

همیشه همینطورهاست که جایی پابند می شود. آنقدر این دست آن دست می کند تا یادش

برود دری هم بود یا هست.  دل خوش می کند به آن تکه شیشه که به صلیب کشیده اند تا

دنیا را تکه پاره نشان دهد. آ نوقت بند میکند به آن چهار تا قاب عکس آش و لاش که

وارونه بزند به دیوار، روی لک و پیس های ناجور. خیال می کند لک پشت قاب باشد دل

آدم آشوب نمی شود.  همین است که پابند می کند ، به فکر و خیال که می افتی و ناخنکی

میزنی به چند تا عکس قدیمی که چه ؟ آخرش زهرخندی بماسد روی صورت. بعد هم آنقدر

به قواره لبها زار بزند تا  با یک دستمال چرک بیفتی به جانش.اصلا همه اینها به کنار، چه

توفیری می کند عکس باشد یا دوتا یادگاری زواز در رفته ؟ پابند که شدی  ...

تو ...

ميان نگاه هاي هميشه

خاموشي تو دست آويزي ست

به آنچه من ام

نه آنچه من نا ميده مي شوم ...

                                                           من ...